EEN STUKJE UIT 'Sterf, slet!'

Ik speel het cool, ik vraag of verlang niets. Hij moet zelfs niets sturen naar mij. Hij moet niet reageren op mijn berichtje dat ik hem mis. Ik heb gezegd dat ik hem twee weken met rust zou laten, en dat hij me niet moest contacteren. Daarom alleen al verdien ik de Nobelprijs van de Liefde. Ik weet hoezeer hij het haat om constant online te zijn, hoezeer hij neerkijkt op social media. Kookboeken en social media zijn voor het plebs! Net als nineties house, columns over daten en wat nog. Veel van wat ik leuk vind, is volgens Samuel voor het plebs. Ik moet mijn smaakpatroon maar eens wat bijstellen. Hij inspireert me alvast. Samuel is een oude ziel, een schrijver van de oude garde, hij wil rust, klassieke muziek (zonder klavecimbels want hij haat klavecimbels) en eikenhouten comfort, hij wil bruine togen, amberkleurige trappisten en muffe mastodonten van boeken.

Ik denk weer aan het filmpje dat zijn ex gepost had, en voel mijn maag samentrekken. Belachelijk gewoon! Samuel is zeker niet onder de indruk van het postje van zijn ex op zijn Facebook. Hij vindt het zelfs irritant, kan ik me voorstellen. Maar hij kon het ook niet afslaan, want het is promotie voor zijn nieuw boek. Die vervelende eeuwige zelfpromotie! Ik snap dat hij er een stukje van wil uitbesteden en dat jonge grieten als zijn ex ervoor staan te springen om het social medialuik in handen te nemen. Ze zijn er ook veel beter in. Ik wou zelfs dat ik een jonge griet had om mijn socials in handen te nemen. Misschien moet ik het haar eens vragen?? Of misschien moet ik mijn fokking bek houden, vooraleer Samuel me écht gek verklaart? Ik surf voor de zoveelste keer vandaag naar de Instagrampagina van zijn ex - en zie een foto van haar in een Berlijnse biowinkel, terwijl ze haar tong uitsteekt en een kleine oranje Hokkaido pompoen op de uitgestrekte palm van haar hand laat rusten. Naar wie kijkt ze zo verleidelijk? NAAR WIE KIJKT ZE ZO VERLEIDELIJK??

Ik wil me niet voorstellen dat Samuels ex nu voor hem kookt daar op zijn schrijversresidentie in Berlijn, maar doe het toch, stel me hen zelfs voor terwijl ze neuken op het aanrecht in hun gemeenschappelijke keuken – en dat zijn ex ‘Samuel, Samuel, je hebt de lekkerste pik!!’ roept, terwijl ze met een handgesneden kersenhouten lepel in de pompoenrisotto roert. Ja, ook daar eten ze vanavond risotto – de lekkerste risotto, béter dan die van mij. Ik vraag me af of ik kan doodbloeden door een teveel aan kleine papiersneetjes in mijn hart, van al die moordende gedachten.

Ach! Ik ben zo overgevoelig! Dan vertelt Samuel iets over het feit dat hij naar seksclubs ging met zijn 25 jaar jongere, pompoensnuivende ex, en dat wij dat gerust ook eens kunnen doen, als ik daar ooit zin in zou hebben, en krijg ik plots ontzettende buikpijn. Blijkbaar speelt mijn trauma van vroeger soms nog op en word ik getriggerd door dingen die feitelijk geen bedreiging vormen. Veel te soft ben ik geworden, waarlijk een seutje. Het is een handicap. Ik moet weer harder worden, mee met mijn tijd ook. Enkel enggeestige, burgerlijke mensen hebben problemen met de vrije liefde. We nemen seks ook veel te serieus! Het is maar een piemel in een kut hoor – of een variant daarop. Ik schrijf er toch ook over? En had ik zélf niet tegen Samuel gezegd dat ik biseksueel ben, dat het een fantasie van me is dat ik een vrouw in al haar gaatjes lik? Wat verwachtte ik nu? Dat ik hem het gevoel mag geven dat ik seksueel ruimdenkend ben, maar er dan voorts niet naar moet handelen? Dat mijn fantasie énkel een fantasie is? 

*

Dat mijn fantasie énkel van mij is?

*

Nu is ze dat alleszins niet meer. Als ik tegenwoordig aan een trio met Samuel denk, dan zie ik die beelden van Samuel en zijn ex voor mij – in de seksclub – en huiver. Ik was zelf ook al een jonge, kneedbare vrouw in een seksclub, zoveel jaar terug, dus kijk ik door het sleutelgat van die ervaring naar Samuel en naar zijn ex, en voel diep ongemak, walging bijna. Een knietje tussen mijn benen, recht op het schaambeen. Maar waarom zouden zij geen kinky seksleven gehad mogen hebben, waarom die walging, waarom mijn schaamte op hen projecteren? Waarom moet het per se machtsmisbruik van een oudere man naar een jongere vrouw zijn, omdat ik daar vatbaar voor was op haar leeftijd? Het komt heel onzeker over van mijn kant, misgunnend ook. Samuels ex heeft duidelijkere grenzen dan ik toentertijd had, als 25-jarige. Samuels ex is een diva, ik niet. Zij was in controle, ik niet. Ze zorgde voor hem, ze kookte voor hem, ze had kruiden, ze lijkt me tout court meer volwassen. Op die leeftijd was ik nog niet eens in staat om voor mezelf te zorgen, laat staan voor een ander. Oké ja, ik zorgde voor mijn ouders, maar voor de rest was ik nog een kind.

Ik moet echt stoppen met vergelijken, het wordt ridicuul. Kan ik af en toe eens iets niet betrekken op mezelf? Het is zo egocentrisch ook. Altijd weer die navelstaarderij. Altijd weer dat pulken in het verleden en denken dat alleen ik recht heb om door van alles en nog wat getriggerd te worden. Zo werkt het niet! Iedereen heeft dingen meegemaakt. Het is aan mij om er wat van te maken en dat te overstijgen. Zoals Samuel – die altijd zegt dat hij eigenlijk niet zoveel trauma aan zijn jeugd heeft overgehouden. Oké, zijn moeder viel al vroeg weg in het gezin en hij had geen énkele emotionele connectie met zijn broers of zussen, noch met zijn vader, waardoor hij leerde dat hij compleet alleen is in het leven en dat emoties voor zwakkelingen zijn – maar dan nog! Dat heeft hem niet getekend, het heeft hem hoogstens meer weerbaar gemaakt, succesvol zelfs. Het heeft hem gebracht waar hij nu staat, zegt hij ook altijd. Hij is een gevestigd schrijver, hij had het niet anders gewild. Leve zijn jeugd, dood aan de navelstaarderij! Ik kijk op naar Samuel omdat hij zo stoïcijns is, zo kalm en immer in balans.

Met hem spreek ik ook nauwelijks over mijn verleden of trauma – en dat is zo verfrissend. Waarom onszelf tot vervelens toe analyseren? Dat heeft hij me intussen geleerd, van dat niet te doen. Het blijft allemaal luchtig. Mag wel ook, na alles met zijn ex. Hysterie was het woord. Je ziet het niet aan haar als ze vrolijk pompoenen staat te snuiven, maar dat is een zeldzame momentopname. Als Samuel en ik samen zijn, is het tenminste één groot feest. Dan neuken we de pannen van het dak. We versmelten, we worden één organisme met één sapstroom.

Ik mis het zo, ik mis het om hem te voelen stoten in mij. Zelfs de risotto doet mij denken aan zijn zaad. Bijna zou ik de dikke lepel waarmee ik heb geroerd in mijn kont willen steken en willen masturberen, om de lepel dan achteraf te gebruiken om op te scheppen. Het woord ‘binnenpretje’ zou een dubbele lading krijgen.